Wednesday, July 19, 2017

630 Zo creeer je een vals wereldbeeld bij de mensen.

Dit is slechts een klein voorbeeldje.

Een jonge Harvard professor, Yascha Mounk,  heeft een heel sterk beeld verspreid, maar het is wel een leugen.
De foto  van de gedode journalisten  werd 53000 maal ge-retweet.

Dat het een geheel verkeerd beeld van de werkelijkheid gaf moest Mounk natuurlijk enkele dagen later ook melden, om schade voor zichzelf te beperken.  179 retweets voor de correctie. 

Zo verspreid je een leugen !

Hier de tweets van Mounk: https://twitter.com/Yascha_Mounk/status/886276943888429056

Hier een kritiek door Moon of Alabama: http://www.moonofalabama.org/2017/07/yasha-mounk-lies.html

Hier mijn eigen blog over de vermoorde jopurnalisten: http://xevolutie.blogspot.nl/2015/03/454-putin-canon-putin-critici-die.html

Tuesday, July 18, 2017

629 In zeven stappen wordt een land vernietigd en beroofd, met hulp van Links en Human Rights.

De Engelse journalist Neil Clark,  die vaak op RT  is te zien, heeft een handig en kort overzicht gemaakt van de manier waarop de VS landen vernietigt. 

Het gaat als volgt: 
1. Sancties instellen
2. Steun de groepen die in dat land tegen de regering ageren.
3. Maak de leiders van het land zwart in de media. 
4. Zorg voor 'Steunpilaren van de Imperialisten' door als links bekend staande kopstukken de aanval op het land te laten steunen. ( Zie * James Peck.) Zo is er geen stem meer in het publieke debat die de zwartmakerij kan ontzenuwen. 
5. Beweer dat er wreedheden plaats vinden of gepland zijn en gebruik dit om NATO interventie mogelijk te maken. 
6 Laat die oorlog en destructie voort duren door vredesonderhandelingen te saboteren met onredelijke voorstellen. 
7 Verdeel de buit: de waardevolle zaken in het land wordt door Westerse ondernemingen voor weinig geld 'opgekocht'. 


Hieronder het artikel van Neil Clark.

(Clark omschrijft eerst de drie landen waarover hij gaat schrijven Yugoslavie, Libië en Syrië in algemene en positieve termen: )
  
A resource-rich, socialist-led, multi-ethnic secular state, with an economic system characterized by a high level of public/social ownership and generous provision of welfare, education and social services.
An independent foreign policy with friendship and good commercial ties with Russia, support for Palestine and African and Arab unity - and historical backing for anti-imperialist movements.
Social progress in a number of areas, including women’s emancipation.
The above accurately describes the Federal Republic of Yugoslavia, the Libyan Arab Jamahiriya and the Syrian Arab Republic. Three countries in three different continents, which had so much in common.
All three had governments which described themselves as socialist. All three pursued a foreign policy independent of Washington and NATO. And all three were targeted for regime change/destruction by the US and its allies using remarkably similar methods.
The first step of the imperial predators was the imposition of draconian economic sanctions used to cripple their economies, weaken their governments (always referred to as ‘a/the regime’) and create political unrest. From 1992-95, and again in 1998, Yugoslavia was hit by the harshest sanctions ever imposed on a European state. The sanctions even involved an EU ban on the state-owned passenger airliner JAT
Libya was under US sanctions from the 1980s until 2004, and then again in 2011, the year the country with the highest Human Development Index in Africa was bombed back to the Stone Age.
Syria has been sanctioned by the US since 2004 with a significant increase in the severity of the measures in 2011 when the regime change op moved into top gear.
The second step was the backing of armed militias/terrorist proxies to destabilise the countries and help overthrow these "regimes". The strategy was relatively simple. Terrorist attacks and the killing of state officials and soldiers would provoke a military response from ‘the regime, whose leader would then be condemned for ‘killing his own people’ (or in the case of Milosevic, other ethnic groups),  and used to ramp up the case for a ‘humanitarian intervention' by the US and its allies. 
In Yugoslavia, the US-proxy force was the Kosovan Liberation Army, who were given training and logistical support by the West.
In Libya, groups linked to al-Qaeda, like the Libyan Islamic Fighting Group, were provided assistance, with NATO effectively acting as al-Qaeda’s air force 
In Syria, there was massive support for anti-government Islamist fighters, euphemistically labelled 'moderate rebels.' It didn’t matter to the ‘regime changers’ that weapons supplied to ‘moderate rebels’ ended up in the hands of groups like ISIS. On the contrary, a declassified secret US intelligence report from 2012 showed that the Western powers welcomed the possible establishment of a Salafist principality in eastern Syria, seeing it as a means of isolating ‘the Syrian regime’.
The third step carried out at the same time as one and two involved the relentless demonisation of the leadership of the target states. This involved the leaders being regularly compared to Hitler, and accused of carrying out or planning genocide and multiple war crimes. 
Milosevic - President of Yugoslavia - was labelled a ‘dictator’ even though he was the democratically-elected leader of a country in which over 20 political parties freely operated.
Libya’s Muammar Gaddafi was portrayed as an unstable foaming at the mouth lunatic, about to launch a massacre in Benghazi, even though he had governed his country since the end of the Swinging Sixties. 
Syria’s Assad did take over in an authoritarian one-party system, but was given zero credit for introducing a new constitution which ended the Ba’ath Party’s monopoly of political power. Instead all the deaths in the Syrian conflict were blamed on him, even those of the thousands of Syrian soldiers killed by Western/GCC-armed and funded ‘rebels’.  
The fourth step in the imperial strategy was the deployment of gatekeepers - or ‘Imperial Truth Enforcers’ - to smear or defame anyone who dared to come  to the defence of the target states, or who said that they should be left alone. 
The pro-war, finance-capital-friendly, faux-left was at the forefront of the media campaigns against the countries concerned. This was to give the regime change/destruction project a 'progressive’ veneer, and to persuade or intimidate genuine ’old school’ leftists not to challenge the dominant narrative.
To place them beyond the pale, Yugoslavia, Libya and Syria were all labelled ’fascist,’ even though their leadership was socialist and their economies were run on socialistic lines. Meanwhile, genuine fascists, like anti-government factions in Ukraine (2013-14), received enthusiastic support from NATO.
The fifth step was direct US/NATO-led military intervention against 'the regime' triggered by alleged atrocities/planned atrocities of the target state. At this stage, the US works particularly hard to sabotage any peaceful solution to the conflicts they and their regional allies have ignited. At the Rambouillet conference in March 1999, for example, the Yugoslav authorities, who had agreed to an international peace-keeping force in Kosovo, were presented with an ultimatum that they could not possibly accept. Lord Gilbert, a UK defence minister at the time, later admitted "the terms put to Milosevic (which included NATO forces having freedom of movement throughout his country) were absolutely intolerable … it was quite deliberate."
In 2011, the casus belli was that ‘the mad dog’ Gaddafi was about to massacre civilians in Benghazi. We needed a ‘humanitarian intervention’ to stop this, we were repeatedly told. Five years later, a House of Commons Foreign Affairs Committee report held that "the proposition that Muammar Gaddafi would have ordered the massacre of civilians in Benghazi was not supported by the available evidence."
In 2013, the reason given for direct military intervention in Syria was an alleged chemical weapons attack by 'Assad's forces' in Ghouta. But this time, the UK Parliament voted against military action and the planned ‘intervention’ was thwarted, much to the great frustration of the war-hungry neocons. They still keep trying though.
The recent claims of The White House, that they had evidence that the Syrian government was planning a chemical weapons attack, and that if such an attack took place it would be blamed on Assad, shows that the Empire hasn’t given up on Stage Five for Syria just yet. 
Stage Six of the project involves the US continuing to sabotage moves towards a negotiated peace once the bombing started. This happened during the bombing of Yugoslavia and the NATO assault on Libya. A favoured tactic used to prevent a peaceful resolution is to get the leader of the target state indicted for war crimes. Milosevic was indicted at the height of the bombing in 1999, Gaddafi in 2011.
Stage Seven is ‘Mission Accomplished’. It’s when the target country has been ‘regime-changed’ and either broken up or transformed into a failed state with strategically important areas/resources under US/Western control. Yugoslavia was dismantled and its socially-owned economy privatised. Montenegro, the great prize on the Adriatic, recently joined NATO.
Libya, hailed in the Daily Telegraph as a top cruise ship destination in 2010, is now a lawless playground for jihadists and a place where cruise ships dare not dock. This country, which provided free education and health care for all its citizens under Gaddafi, has recently seen the return of slave markets.
Syria, though thankfully not at Stage Seven, has still been knocked back almost forty years. The UNDP reported: "Despite having achieved or being well under way to achieving major Millennium Development Goals targets (poverty reduction, primary education, and gender parity in secondary education, decrease in infant mortality rates and increasing access to improved sanitation) as of 2011, it is estimated that after the first four years of crisis Syria has dropped from 113th to 174th out of 187 countries ranked in the Human Development Index."





Of course, it’s not just three countries which have been wrecked by the Empire of Chaos. There are similarities too with what’s happened to Afghanistan and Iraq. In the late 1970s, the US started to back Islamist rebels to destabilise and topple the left-wing, pro-Moscow government in Kabul. 
Afghanistan has been in turmoil ever since, with the US and its allies launching an invasion of the country in 2001 to topple a Taliban 'regime' which grew out of the ’rebel’ movement which the US had backed. 
Iraq was hit with devastating, genocidal sanctions, which were maintained under US/UK pressure even after it had disarmed. Then it was invaded on the deceitful pretext that its leader, Saddam Hussein, still possessed WMDs.
The truth of what has been happening is too shocking and too terrible ever to be admitted in the Western mainstream media. Namely, that since the demise of the Soviet Union, the US and its allies have been picking off independent, resource-rich, strategically important countries one by one. 
The point is not that these countries were perfect and that there wasn’t political repression taking place in some of them at various times, but that they were earmarked for destruction solely for standing in the way of the imperialists. The propagandists for the US-led wars of recent years want us to regard the conflicts as ‘stand alones’ and to regard the ‘problem' as being the ‘mad dog’ leadership of the countries which were attacked. 
But in fact, the aggressions against Yugoslavia, Libya, Syria, Afghanistan and Iraq, and the threatening of Iran, North Korea, Russia and Venezuela are all parts of the same war. Anyone who hasn’t been locked in a wardrobe these past twenty years, or whose salary is not paid directly, or indirectly, by the Empire of Chaos, can surely see now where the ‘problem’ really lies.
The ‘New Hitlers’ - Milosevic, Hussein and Gaddafi - who we were told were the ‘biggest threats’ to world peace, are dead and buried. But guess what? The killing goes on.

Follow Neil Clark on Twitter @NeilClark66

Over Neil Clark:
The author is a well-known UK pundit who writes frequently on Russia.  He is currently running a crowdfunding to sue the Times, one of its writers, Oliver Kamm, and its publisher, Rupert Murdoch, for libel and stalking. If you like this article, please consider supporting this writer.  He is one of the best out there on Russia.  For more info about that see:  The Times, RT and Oliver Kamm, an Obsessed Neocon Stalker  and  Creepy London Times Moron Cyber-Stalks Leading UK Russia Expert (Video)

* James Peck schreef een boek over de wijze waarop de VS al in de jaren van Jimmy Carter heeft besloten om de Human Rights als 'wapen' te gebruiken om een land tot onderwerping aan Washington en Wall Street te brengen. 
Amnesty zat in Londen en was een opponent. Brzezinsky besloot zelf gelijkaardige NGO's te laten ontstaan , maar die moesten wel grotendeels de agenda van Washington dienen. Dat ze af en toe ook schade deden aan Washington nam men op de koop toe:  dat vehoogt dan weer de  geloofwaardigheid van organisatis als Human Rights Watch in gevallen waar zo'n NGO  essentieel is voor het realiseren van Washington's belangrijkste doelen. 
HIER het boek van James Peck.
HIER een audioblog van James Peck, MET de volledig uitgeschreven ( lastig te volgen) tekst !


Thursday, July 13, 2017

628 Dr Jordan Peterson en de Post Modernisten

Recentelijk heb ik dr Jordan Peterson ontdekt.

Hij is psychologie professor in Canada en heeft heel inspirerende ideeen over onze samenleving.
Over de rol van man en vrouw. Over de LGBT beweging en de rol van die beweging.

In Canada loopt men voorop  wat betreft de rechten van gender-minderheden.
Het wordt strafbaar als men een persoon niet wil aanspreken als 'mevrouw' omdat die persoon er duidelijk als man uit ziet.  Elk mens heeft dus het recht om te bepalen hoe hij wordt aangesproken.
Het lijkt heel mooi, maar de beweging  is niet ontstaan om de rechten van deze mensen te beschermen, maar om alle zekerheden in de samenleving weg te vagen, zodat er een hoopje stuurloze individuen over blijft waarmee je alles kunt doen.

Naar mijn idee is dit de zoveerlste poging van de Usual Suspects om de macht in de wereld te grijpen door een 'Goed Doel' te promoten waar alleen zijzelf baat bij hebben.
( Voorgaande 'Goede Doelen' waren: de Russische revolutie [30 miljoen dode] ,  de bevrijding van arabische landen van hun dictator ( Saddam, Ghadaffi, Assad, en in de Oekraine: Yanukovich) [vier kapotte landen] , de  stichting van madrassa's waar de ware Islam werd onderwezen ( en die tevens de Jihad beweging van leden voorzag) [ een proxy leger dat door de VS/Israel wordt gebruikt om haar vijanden kapot te maken].

Peterson is openlijk in strijd met de wetgevers in zijn land, maar een bevriende advocaat raadde hem aan:  "Stop er mee..  Een rechtzaak zal je verliezen en de advocaten - ook van de tegenpartij-  zul je moeten betalen. Dat gaat je 250.000 $ kosten.

Peterson heeft vele video's op youtube staan.
De meesten zijn zeker het beluisterne waard.

Ik heb 7 korte video's over Post Modernisme kort in het Nederlands samengevat.

Ik denk dat hij begrijpt dat we met een joodse machtsgreep te maken hebben. Ik weet dat hij dit niet kan uitspreken, want dan zal hij als Anti-semiet volledig  worden zwart gemaakt en uitgeschakeld.  Dat mag hij dus niet zeggen: Hij kan ons de kamer laten zien met de olifant, maar hij mag niet zeggen dat  er een olifant is en wie die olifant is.  Uit enkele zinnen ( die ik rood heb gemaakt)  denk  ik te weten dat hij wel degelijk over een jodose beweging spreekt.

Dit is die samenvatting:

Part 1 of 7. Jordan Peterson exposes the Post Modernist (PM )  agenda.


Op het eind van de jaren 60 was het Communisme zo door het ijs gezakt ( zelfs de Franse intelelctuelen als Sartre geloofden niet meer in de goedheid van het Communisme) dat enkele Fransen het PM  bedachten.  Dat verspreidde zich naar Amerika, naar Yale etc.
Dier communisten noiemden zich nu PM.  En bedachten de Identity Politics.
Marxisten zeggen: Het economische  leven is een eeuwige strijd tussen arbeiders en elite.
Economische systemen zorgen altijd voor slaven.  Tenzij je een ‘gelijkheids-doctrine’ hebt.
Maar die mooie doctrine van gelijkheid was veel erger dan welk anders systeem dan ook!
Vreemd genoeg weet bijna niemand hoe brutaal die communistische  regimes waren:  honderd miljoen doden !  ( Rusland en China)
Àlle  varianten van Communisme waren een catastrofe.

Later werden die Marxisten tot   Post Modernisten ( PM) :  niet langer arbeider tegenover de bourgeoisie, maar de Onderdrukker tegen de Onderdrukte.
Men kon enorm vele groepen identificeren als Onderdrukker en Onderdrukte.
Maar  dit gaat altijd alleen om Macht.
Met hen valt niet te praten. Ze willen niet praten.
Na de jaren 70 heeft dit een enorme vlucht genomen: het domineert alle ‘Humanities’.
Wij financieren  de PM denkers.  Ze  zijn vast besloten om de Westerse Culturen kapot te maken.
Dat is geen paranoïde gedachte:  ze zeggen het zelf ! 
Jacques Derrida is een belangrijke PM.
Ze verklaren Racial identity, sexual identity, Gender identity  etc.  als enig belangrijke zaak.  
Ze controleren vele instituten.  
Ze zijn overal geinfiltreerd.
Dat wordt hen ook geleerd door hun professoren: infiltreer. ( Entrisme)


Part 2 of 7.  Jordan Peterson explains that Collectivism is Tyranny.

Goed voor iemand zorgen wil niet zeggen dat je altijd lief en vol medelijden bent voor ze, omdat ze de onderliggende partij zijn.   
Veel structuren die we gebruiken om mensen te helpen op de lange duur, zijn niet altijd zo  fijn op korte termijn.  ( JV: Vb: scholieren maken niet graag huiswerk. Maar het moet)
Deugden  die we graag zien  als goede voorspellers voor succes, dat zijn geen lieve deugden. 
Maar als je een baby hebt die huilt,  dan wil je directe en warme compassie tonen.  Eten geven of opwarmen.
De PM willen ons doen geloven dat we altijd maar lief en aardig moeten zijn als we iemand willen helpen.   Dat is absurd.   Niet dat ze zaken verwarren.  Ze onderscheiden de begrippen niet goed.
Het is moeilijk om structuren te bouwen die mensen echt vooruit helpen. Alleen maar ‘begrip tonen’ en ‘sympathie’  is waardeloos . Dat helpt meestal niet!
Collectivisme  is schadelijk voor het individu.  ( Fascisme was om het individu te controleren. Het marxisme was er om de productiecapaciteit te controleren. Het socialisme om het product van de productie te controleren) .
Derrida zei: er is ‘fallogo-centrisme’ : de verondestelling dat de cultuur door mannen wordt gedomineerd.   Peterson:  99% van de mannen had niks in te brengen.  Tot 1895 leefde ook de Westerse mens van 1 $ per dag, in huidige dollar waarde.
Het leven was vreselijk moeilijk.  Iedereen was in feite onderdrukt.
Derrida zei ook:” het is ‘Logos-Centric”
Logos = logica.  Maar ook de benaming van God ( de zoon) in het Christendom.
Wat Derrida ook zei: “Er is een bijna oneindige aantal manieren om iets te interpreteren. Om een tekst te duiden. “  
Peterson:  Daar had Derrida wel gelijk in.  

Het individu als sprekend mens zou het hoogste moeten zijn waarop je een samenleving bouwt.
Wie je bent is niet van belang.
Men wil alleen rekening houden met jouw groep: haar identiteit.


Part 3 of 7: On the madness of social justice policies.

Diversity consultants doen het volgende. Men onderzoekt bijvoorbeeld  een advocaten kantoor:
Hoevel mannen , hoeveel vrouwen.
Ras?  Sexuele geaardheid?  Aantrekkelijkheid? 

Je kan de mensen in oneindig veel groepen opdelen. 
Zo kan je bezig blijven.
Dan: Van elke groep eisen dat er gelijkheid is.
Dat is zelden het geval, uiteraard.
Dan beweer je dat er discriminatie is.  Dat de bazen bewust of onbewust discrimineren.
Dat ze Mysogenisten  (vrouwenhaters) zijn etc.
Maak een plan voor een betere verdeling: evenredig aan de populatie.
Jij maakt zelf uit welke populatie je kiest als vergelijk.
Iedereen blijft  onzeker.
Dan ga je trainingen geven: anti- ( onbewust- ) discriminatie   training.
Het doel: Equity.  Gelijkheid.
 Gelijke / evenredige aantallen.  Gelijke uitkomst. Van elke groep naar evenredigheid aanwezig  in  die organisatie  (of onderdeel er van) .

Maar,  zegt Peterson: Equity  en equality of opportunity is not the same.  ( Hij bedoelt:  Als de uitkomst niet gelijk is  (dus niet even veel vrouwen als mannen)  dan wil dat niet zeggen dat de vrouwen minder kansen hadden.  Dat wordt wel impliciet verweten.)

PM eist gelijkheid in resultaten. (Equity = equality of outcome.)
Peterson zegt:  geef gelijkheid van kansen. Meer kun je niet doen.

Men beweert dat van elke groep even veel personen in een bedrijf moeten werken, of in de leiding.
Dat gaat er van uit dat alle mensen even slim zijn.  Dit idee is al lang achterhaald.
Maar de Post Modernisten trekken zich daar niks van aan.

Altijd zullen ze kunnen constateren dat niet alle groepen gelijk aanwezig zijn in de top of op een bepaald niveau. En altijd zeggen ze dan dat dit komt door discriminatie.
Zo weten ze overal onzekerheid en verwarring en ontevredenheid te zaaien.  En zo krijgen ze zelf macht.


Part 4 of 7.   On subversion and the Value of the West.
Eén PM gaat nog wel. Is nog wel een beetje redelijk.
Maar als je een groep ‘Post Modernisten’ bij elkaar hebt, worden ze fanatiek.  Wordt het een groep.
Lenin maakte deel uit van een georganiseerde groep die samenzweerde.
De PM hebben nu al de universiteiten vernietigd.
Het doel van die ‘disciplines’  ( Sociologie, onderwijskunde etc) is :  radicale PM activisten kweken die  de politieke en economische structuur zullen veranderen.
Dat is hun kern-taak. Het gaat niet om het verwerven van kennis.
Neem nu vrouwenstudies  en ethnic en gender studies.  Antropologie, sociologie . Opvoedkunde is helemaal erg !
Het is allemaal ‘social justice post modernisme.’   Kinderen leren niks meer van een boek. Ze moeten alleen achterhalen uit het boek wie de machtigen zijn.  Dat zijn de boosaardigen.
Het doel is: om kinderen te indoctrineren tot  gelijkheid nastrevende activisten.  Links. PM. 
Ontario  Human Rights Commission: zou moeten worden ontbonden. Gevaarlijk !
( JV:  Dit doet me denken aan Wilhelm Reich in Oostenrijkj, in 1920 meen ik.  Bela Kun regering)


Ik sprak met de 10 belangrijkste journalisten van Canada, en ze zijn heel bang om de waarheid te schrijven.  Ze worden dan echt gekoeioneerd. 

Part 5 of 7.  Over Tollerantie , standards etc.

Tollerance =   ‘Ik ben dom en heb fouten, dus we laten elkaar me trust”
Dat is OK.  Probeer geen onnodige vijanden te maken.
Tollerantie betekent echter niet: ‘Alles is Ok.’
Want dat laatste is fout. Niet alles is OK.
Dan weiger je om verantwoordelijkheid te nemen.
Er zijn verschillen. Je moet af en toe iets goed keuren en andere zaken afkeuren.
Denken = onderscheid maken= discrimineren.
Maar iemand bij gelijke bekwaamheid afwijzen op grond van ras of iets anders:  ja dat is ook discriminatie.  ( unfair discrimination)   Maar iedereen is het er over eens dat dat fout is.  Dat is al 50 jaar geen vraagstuk meer.
Er is verschil tussen Tollerantie en nihilisme.
Alles goed vinden , is een recept voor rampen.
En dan het ‘diversiteits  dogma’ dat is ook compleet fout. ( Dus de eis dat er van elke groep een evenredige representatie moet zijn in elke groep).
Het gaat er van uit dat alle mensen van 1 ras hetzelfde denken, en dat er daarom van elk ras iemand in de groep moet zitten.  Dat is dan in feite ook discriminatie.

Biological essentialism = als je gaat zeggen dat mannen en vrouwen verschillend zijn door hun biologische (ras)  eigenschap.  PM vinden  dat schandelijk.  Maar het is wel waar.
Alleen: als ze die gelijke representatie eisen,  is dat gebaseerd op het idee dat die verschillen tussen man en vrouw  er wel zijn!  Als ze er niet zijn: dan hoeft men geen eigen representanten !

Het gaat de PM alleen  maar om de macht.  Niet om hun empathie met vrouwen of zwarten of minderheden als de homo’s.  Macht !

Part 6 of 7.  Peterson zegt waarom je in opstand moet komen tegen PM.

 In het Westen denkt men:  De staat wordt georganiseerd door het individu.

Ik heb lang totalitaire regimes bestudeerd.  Als we die kant op gaan, dan zijn we nog niet jarig !
Natuurlijk heeft ons systeem een aantal fouten.  Maar in de vorige eeuw hebben de communautaire systemen (zoals  communisme)  het geprobeerd, en het resultaat was vreselijk !

In de jaren 90 was Politieke  Correctheid erg van invloed.  Daarna nam het af. Maar nu is het heel groot geworden in Canada. Plotseling.
Wet C 16  zou moeten worden aangepast zodat die niet met  Vrijheid van Meningsuiting botst. 
Maar men weigert.
Ik wil roepen:” stuur uw kinderen niet naar een openbare school!
Immigranten en minderheden moeten dat zeker niet doen.
Ze moeten begrijpen dat die lieden waarvan ze denken dat het hun ‘bondgenoten ’ en helpers  zijn, dat dat NIET  hun vrienden zijn.
( JV:  doet me denken aan Malcolm X, die door had dat de joden helemaal niet goed voor de zwarten waren. Dat de zwarten werden gebruikt door de joden.  Ogenschijnlijk wilden de joden de zwarten helpen en laten emanciperen. In werkelijkheid wilden de joden de VS samenleving omgooien:  de machtige WASP elite  verdrijven. En zelf die macht overnemen. De zwarten werden daar voor gebruikt. )

Hij spreekt over de politici in Canada  (Cathleen Winch ?) die te bang zijn om deze Social Justice Warriors aan te pakken.
Dus journalisten censureren zichzelf. En de politici ook. Ze zijn bang.
Het ergste is:  het gaat om een heel kleine groep:  5% van de mensen.
En ze durven niet met me te debatteren.  Ze zijn nog laf ook.  Maar ze geloven niet in debat. Ze willen macht.
Er is geen discussie.  Ze hebben een agenda gemotiveerd door haatgevoelens  en macht-wens.
“Begin niet aan de familie-structuur te morrelen ! “ is mijn eis.   Laat ons daar beginnen.
Je moet NU de strijd tegen deze mensen beginnen. Niet wachten tot ze machtiger zijn.


Een heel klein deel van ons heeft het stuur van onze samenleving overgenomen. We waren ingeslapen.
De ‘liberals’ zijn niet liberal.  Zelfs niet socialistisch.
Kijk naar Venezuela:  dat haat hij ook. (Ik denk dat hij de Chavez-Madura volgers haat.)
Peterson zegt :  Al die lieden die zeggen dat al die communistische regeringen fout waren, maar dat zij het zelf goed zouden hebben gedaan.  Complete onzin.
Solzhenytsin:  heeft goed beschreven hoe Lenin en Stalin hetzelfde waren.  Lenin was even slecht als Stalin.

Part 7 of 7:  Wat te doen?

Ik heb een PM lexicon gemaakt.
New Real Peer Review:  neemt abstracts van PM  journals ( ze worden nooit geciteerd)
En publiceert die abstracts.
Dat maakt de PM zeer boos, want hun schrijfsels zijn zeer slecht. 
Opmerkelijk: zij zijn de enige schrijvers die boos zijn als ze worden gepubliceerd.

Woord-frequencies kunnen aangeven of iets een  PM tekst is.
Nu maakt iemand een website en daar kun je course-descriptions naar opsturen, en dan hoor je automatisch of het een PM course is.
We gaan een lijst maken van elke PM course in Noord Amerika.
En we raden de studenten aan om die te boycotten !

We gaan ze bottom-up aanpakken.
Het is een failed-cult.
Een echte cult leader kan zijn volgelingen wel al het geld ontfutselen. Zelfs dat kunnen ze niet.
Dit is geen education. Dit is indoctrination.  Ze leren er niks.



Extra filmpje:

Jordan Peterson:  Professors are embarrassed when you ….
Laat ons het budget met 25% verminderen, en laat ze vechten om de resterende 75%.
Het is niet goed om de aanval op onze samenleving zelf te gaan financieren met belasting geld.

Als je zegt dat er iets niet klopt in de samenleving, denkt men dat je gek bent.  Dat is OK. Begrijp ik.

Ik heb een goed idee:  we moeten de PM  uitdrogen:  gewoon zorgen dat er geen nieuwe studenten komen.  We moeten de studenten inlichten dat ze dat niet moeten studeren.

Het leven is al moeilijk genoeg.
De professors nemen jou je laatste zekerheden af .  



Monday, June 26, 2017

627 Wanneer komt dat proefschrift over 'Conspiracy' nu eindelijk?




    Despite their popularity and normalization, the public image of conspiracy theory remains morally tainted. Academics contribute by conceiving of conspiracy theorists as a coherent collective: internal variety is sacrificed for a clear external demarcation. Drawing on ethnographic fieldwork in the Netherlands, we explore variation in the conspiracy milieu through people’s own self-understanding. More particularly, we study how these people identify with and distinguish themselves from others. The analysis shows that they actively resist their stigmatization as ‘conspiracy theorists’ by distinguishing themselves from the mainstream as ‘critical freethinkers’. The trope ‘I am not a conspiracy theorist’ is used to reclaim rationality by labelling others within the conspiracy milieu the ‘real’ conspiracy theorists. Secondly, their ideas of self and other make three groups apparent: ‘activists’, ‘retreaters’ and ‘mediators’. Conspiracy culture, we conclude, is not one monolithic whole, but rather a network of different groups of people, identifying with different worldviews, beliefs, and practices.
    Aaronovitch D (2010) Voodoo Histories: How Conspiracy Theory Has Shaped Modern History. LondonVintageGoogle Scholar
    Alexander JC (2003) The Meanings of Social Life: A Cultural Sociology. OxfordOxford University PressGoogle Scholar CrossRef
    Aupers S (2012‘Trust no one’: Modernization, paranoia and conspiracy culture. European Journal of Communication 26(4): 2234Google Scholar Link
    Barkun M (2006) A Culture of Conspiracy: Apocalyptic Visions in Contemporary America. BerkeleyUniversity of California PressGoogle Scholar
    Bauman Z (1987) Legislators and Interpreters: On Modernity, Post-Modernity and Intellectuals. CambridgePolity PressGoogle Scholar
    Bauman Z (1995) Life in Fragments: Essays in Postmodern Morality. OxfordBlackwellGoogle Scholar
    Beck U (1997Ecology and the disintegration of the institutional power. Organization & Environment 10(1): 5265Google Scholar Link
    Becker H (1963) Outsiders: Studies in the Sociology of Deviance. New YorkThe Free PressGoogle Scholar
    Berger PL (1967) The Sacred Canopy: Elements of a Sociological Theory of Religion. Garden City, NYDoubledayGoogle Scholar
    Berger PLLuckmann TL (1966) The Social Construction of Reality: A Treatise in the Sociology of Knowledge. New YorkDoubledayGoogle Scholar
    Bratich J (2008) Conspiracy Panics: Political Rationality and Popular Culture. AlbanyState University of New York PressGoogle Scholar
    Brubaker RCooper F (2000Beyond ‘identity’. Theory and Society 29(1): 147Google Scholar CrossRef
    Byford J (2011) Conspiracy Theories: A Critical Introduction. New YorkPalgrave MacmillanGoogle ScholarCrossRef
    Campbell C (2002 [1972]The cult, the cultic milieu and secularization. In: Kaplan JLööw H (eds) The Cultic Milieu: Oppositional Subcultures in an Age of Globalization. Walnut Creek, CAAltamira PressGoogle Scholar
    Campbell C (2007) The Easternization of the West: A Thematic Account of Cultural Change in the Modern Era. Boulder, COParadigmGoogle Scholar
    Charmaz K (2006) Constructing Grounded Theory: A Practical Guide Through Qualitative Analysis. Thousand Oaks, CASageGoogle Scholar
    Cooley CH (1902) Human Nature and the Social Order. New YorkScribner’sGoogle Scholar
    Dean J (1998) Aliens in America: Conspiracy Cultures from Outerspace to Cyberspace. Ithaca, NYCornell University PressGoogle Scholar
    Elias N (1978) What is Sociology? New YorkColumbia University PressGoogle Scholar
    Emirbayer M (1997Manifesto for a relational sociology. American Journal of Sociology 103(2): 281317Google Scholar CrossRef
    Falzon MA (ed.) (2009) Multi-Sited Ethnography: Theory, Practice and Locality in Contemporary Research. FarnhamAshgateGoogle Scholar
    Fenster M (1999) Conspiracy Theories: Secrecy and Power in American Culture. MinneapolisUniversity of Minnesota PressGoogle Scholar
    Foucault M (2006) History of Sexuality, volume 1. LondonPenguinGoogle Scholar
    Geertz C (1973) The Interpretation of Cultures: Selected Essays. New YorkBasic BooksGoogle Scholar
    Giddens A (1991) Modernity and Self-Identity: Self and Society in the Late Modern Age. Palo Alto, CAStanford University PressGoogle Scholar
    Gieryn TF (1999) Cultural Boundaries of Science: Credibility on the Line. Chicago, ILUniversity of Chicago PressGoogle Scholar
    Glaser BGStrauss AL (1967) The Discovery of Grounded Theory: Strategies for Qualitative Research. Chicago, ILAldineGoogle Scholar
    Goffman E (1959) The Presentation of Self in Everyday Life. Garden City, NYDoubledayGoogle Scholar
    Goffman E (1963) Stigma: Notes on the Management of Spoiled Identities. Englewood Cliffs, NJPrentice-HallGoogle Scholar
    Hall SDuGay P (eds) (1994) Questions of Cultural Identity. LondonSageGoogle Scholar
    Harambam JAupers S (2015Contesting epistemic authority: conspiracy theories on the boundary of science. Public Understanding of Science 24(4): 466480Google Scholar Link
    Heelas P (1996) The New Age Movement. OxfordBlackwellGoogle Scholar
    Hofstadter R (1966) The Paranoid Style in American Politics and Other Essays. New YorkKnopfGoogle Scholar
    Houtman DAupers S (2007The spiritual turn and the decline of tradition: the spread of post-Christian spirituality in fourteen Western countries (1981–2000). Journal for the Scientific Study of Religion 46(3): 305320Google Scholar CrossRef
    Houtman DAupers SDe Koster W (2011) Paradoxes of Individualization: Social Control and Social Conflict in Contemporary Modernity. FarnhamAshgateGoogle Scholar
    Husting GOrr M (2007Dangerous machinery: ‘Conspiracy theorist’ as a transpersonal strategy of exclusion. Symbolic Interaction 30(2): 127150Google Scholar CrossRef
    Jenkins R (2014) Social Identity. New YorkRoutledgeGoogle Scholar
    Knight P (2000) Conspiracy Culture: From Kennedy to the X-Files. New YorkRoutledgeGoogle Scholar
    Marcus GE (ed.) (1999) Paranoia Within Reason: A Casebook on Conspiracy as Explanation. Chicago, ILUniversity of Chicago PressGoogle Scholar
    Matza D (1969) Becoming Deviant. Englewood Cliffs, NJPrentice-HallGoogle Scholar
    Mead GH (1934) Mind, Self, and Society. Chicago, ILUniversity of Chicago PressGoogle Scholar
    Melley T (2000) Empire of Conspiracy: The Culture of Paranoia in Postwar America. Ithaca, NYCornell University PressGoogle Scholar
    Oliver JEWood TJ (2014Conspiracy theories and the paranoid style(s) of mass opinion. American Journal of Political Science 58(4): 952966Google Scholar CrossRef
    Pickering M (2001) Stereotyping: The Politics of Representation. New YorkPalgraveGoogle Scholar CrossRef
    Pipes D (1997) Conspiracy: How the Paranoid Style Flourishes and Where it Comes From. New YorkThe Free PressGoogle Scholar
    Popper KR (2013 [1945]) The Open Society and its Enemies. Princeton, NJPrinceton University PressGoogle Scholar
    Ritzer GJergenson N (2010Production, consumption, prosumption: The nature of capitalism in the age of the digital ‘prosumer’. Journal of Consumer Culture 10(1): 1336Google Scholar Link
    Robins RSPost JM (1997) Political Paranoia: The Psychopolitics of Hatred. New Haven, CTYale University PressGoogle Scholar
    Roeland JAupers SHoutman DDe Koning MNoomen I (2010The quest for religious purity in New Age, Evangelicalism and Islam: Religious renditions of Dutch youth and the Luckmann legacy. In Giordan G (ed.) Annual Review of the Sociology of Religion, Volume 1: Youth and Religion. LeidenBrill, pp. 289306Google Scholar CrossRef
    Showalter E (1997) Hystories: Hysterical Epidemics and Modern Culture. New YorkColumbia University PressGoogle Scholar
    Simmel G (1950) The Sociology of Georg Simmel, trans and ed. Wolff KHGlencoe, ILThe Free PressGoogle Scholar
    Sunstein CRVermeule A (2009Conspiracy theories: Causes and cures. The Journal of Political Philosophy 17(2): 202227Google Scholar CrossRef
    Uscinski JEParent JM (2014) American Conspiracy Theories. OxfordOxford University PressGoogle Scholar CrossRef
    Ward CVoas D (2011The emergence of conspirituality. Journal of Contemporary Religion 26(1): 103121.Google Scholar CrossRef
    Wood MJDouglas KM (2013‘What about building 7?’: A social psychological study of online discussion of 9/11 conspiracy theories. Frontiers in Psychology 4: 409Google Scholar CrossRefMedline
    Author biographies
    Jaron Harambam is currently finishing his PhD at the Rotterdam Centre for Cultural Sociology of the Erasmus University Rotterdam. His main research is on conspiracy theories having carried out extensive ethnographic fieldwork in the Dutch conspiracy milieu. He has recently published in Public Understanding of Science (2015) about why conspiracy theorists contest the epistemic authority of science. His broader sociological interests lie at the intersections of science, popular culture and religion. He is an editor of the Dutch peer-reviewed journal Sociologie, co-edited a special issue on actor-network theory (2014), and has published on the commercialisation of virtual worlds (2011) and cultural beliefs about online sociality (2013).
    Stef Aupers is professor of media culture at the Institute for Media Studies at the University of Leuven in Belgium. Most of his work deals with post-traditional forms of religion, spirituality and conspiracy culture and, particularly, the way such beliefs are mediatized. Stef has published in journals such as Journal for the Scientific Study of Religion, European Journal of Cultural Studies, Public Understanding of Science and European Journal of Communication. His latest international books are Religions of Modernity: Relocating the Sacred to the Self and the Digital (Brill, 2010) and Paradoxes of Individualization: Social Control and Social Conflict in Contemporary Modernity (Routledge, 2011).